Relatie Compatibiliteitsrapport

Maar het element alleen verklaart nog niet de volle dichtheid van hun aantrekkingskracht. Er is namelijk ook de modale verhouding, die een ander verhaal vertelt: van deze persoon kardinale kracht tegenover van deze persoon beweeglijke flexibiliteit. De kardinaliteit is de stoot, de opening, de zekerheid dat iets nu moet beginnen. De mutable kracht is het vermogen om te blijven meebewegen terwijl de omstandigheden veranderen, om zichzelf voortdurend opnieuw te verhouden tot wat er gebeurt. Samen vormen zij een ritme dat werkt zolang geen van beiden zichzelf vergeet: deze persoon opent ruimte, deze persoon geeft die ruimte haar geleefde vorm. Wanneer dat evenwicht kantelt — wanneer deze persoon zich verliest in eigen gang en deze persoon zich zó plooit dat er niets meer van het eigen centrum overblijft — dan ontstaat het gevaar dat de kardinale drift verandert in bezetting en de mutable zachtheid in zelfverdwijning. Dat is geen verwijt, maar een astrologische werkelijkheid die om bewustheid vraagt.

De dubbele aspecten die hun kaart aantrekt — Venus en Zon in zowel oppositie als driehoek, Neptunus en Zon in wederzijds vierkant, Mercurius en Saturnus in trine en halfsextiel, Venus en Mars in oppositie en driehoek, Uranus en Saturnus in trine en halfvierkant — zijn geen opeenstapeling van toevalligheden. Ze vertellen dat deze twee mensen elkaar niet op één plek raken maar op vele tegelijk, dat hun planeten elkaar als het ware over en weer zoeken, dat de verbinding zich in lagen voltrekt en nooit met één enkele beweging uit te putten is. De astrologische term 'wederzijdse uitwisseling' doet hier recht aan wat er psychologisch gebeurt: elk van hen draagt in de ander iets van zichzelf terug aangereikt, en elk is in staat om in de ander iets aan te spreken dat in de eigen kaart ook op een andere manier al bestond. Het maakt van de relatie een ruimte met veel deuren — en dat betekent zowel veel kansen om binnen te komen als veel plaatsen waar men elkaar kan mislopen.

En dan is er het dieper gelegen beeld: de ziel die in elkaar een thuis probeert te vinden. Wanneer van deze persoon Maan in het vierde huis van deze persoon valt, voltrekt zich iets wat niet licht te benoemen is. Het vierde huis is de kelder van het bestaan, de plaats waar voorouderlijk geheugen en diepste intimiteit zich hebben opgestapeld als sediment over jaren heen. Deze persoon arriveert daar zonder dat hij daarvoor een kaart nodig heeft — deze persoon weet, instinctief, waar deze persoon het meest kwetsbaar is. Dat is een vorm van thuiskomst die ontroert en soms ook alarmeert, want men kan zich in de eigen kelder opeens bezocht voelen door iemand voor wie men nog geen sleutel had uitgedeeld. Voor deze persoon, wiens gevoelsleven verspreid ligt over onverenigbare registers — de Maan in vuur, Jupiter en Saturnus in water — is deze maanaanwezigheid van deze persoon in hun huiselijkste zone zowel voedend als ontregelend. Iemand kent me, lijkt het gevoel te zijn. En onmiddellijk daarachter: iemand kent me te snel.

Van deze persoon eigen Maan valt intussen in het tweede huis van deze persoon — het huis van waarden, van wat men als kostbaar beschouwt, van wat men meent nodig te hebben om zich veilig te voelen in de wereld. Dit betekent dat de emotionele fluctuaties van deze persoon, de kleine weerwisselingen die door iedere dag heen trekken, zich direct vermengen met het gevoel van psychische en materiële zekerheid bij deze persoon. Wanneer deze persoon zich terugtrekt of rusteloos wordt, voelt deze persoon dat niet alleen als een emotionele gebeurtenis maar als een bedreiging van iets wezenlijks. Er is een tederheid in deze wederzijdse penetratie die geen van beiden onmiddellijk zal opmerken — en juist daarom vraagt ze om zorgvuldigheid.