Raport kompatybilności relacji

A jednak to właśnie biografie przynoszą temu spotkaniu swój szczególny smak. Pierwsza osoba przychodzi tu z Księżycem w Lwie w domu dziewiątym — obrazem matki rozświetlonej, teatralnej, może dalekiej, podziwianej z pewnego dystansu; z Saturnem w Raku w ósmym domu, gdzie ojciec nosił emocjonalny głód zamknięty w milczeniu; z gęstym dziesiątym domem w Pannie, pełnym Słońca, Merkurego, Marsa i Plutona — z publicznym rodzicem wymagającym precyzji, kompetencji i nieustającej czujności. Druga osoba przynosi swój inny spadek: Księżyc w Rybach w dziewiątym domu, matkę bez granic, duchową i nieuchwytną; Saturn w Pannie w drugim domu, ojca, dla którego miłość była użytecznością, a wartość — zasłużoną przez poprawność; Plutona w Wadze w czwartym domu, dom rodzinny, w którym harmonia była utrzymywana z wysiłkiem, a władza poruszała się pod powierzchnią uprzejmości.

Gdy spojrzymy w tę pierwszą scenę bez nich samych — dwa wykresy, dwa pola energetyczne przyciągające się z bezwzględnością, która nie pyta o zgodę — zobaczymy, że ten związek nie jest przypadkowy. Jest raczej czymś w rodzaju przeznaczenia do pracy. Pracy nad czymś, czego ani pierwsza osoba, ani druga nie mogłaby wykonać samotnie. Kompozycja kompatybilności, którą matematyka astrologii wyznacza na czterdzieści dwa punkty na sto, nie jest tu wyrokiem, lecz zaproszeniem do pewnej konkretnej formy uczenia się. Cztery punkty powyżej średniej, w strefie, gdzie związek wymaga świadomej pracy, ale gdzie ta praca obiecuje bogactwa niedostępne spotkaniom łatwiejszym. To jest chemia wzrostu przez różnicę.

Kiedy patrzy się na tę parę z odpowiedniej odległości, wyłania się jedno wielkie pytanie, wokół którego krąży cała reszta: czy dwoje ludzi tak różnie skonstruowanych może stać się dla siebie domem, nie gubiąc przy tym siebie samych? Czy powietrze może zamieszkać w wodzie, nie rozpuszczając się w niej? Czy woda może wchłonąć światło powietrza, nie dusząc go? To jest osiowa tajemnica tej relacji. Wszystko inne — pasja, codzienność, walka o władzę, cień — są aspektami tego jednego, zasadniczego pytania.

Fundamentalna energia, która drga między pierwszą a drugą osobą, wynika z napięcia między ich dominującymi żywiołami. Pierwsza osoba jest z powietrza: Merkury, Mars, Uran, Pluton rozmieszczone w Bliźniętach, Wadze, Wodniku. Dla niej świat staje się rzeczywisty w momencie, w którym zostaje nazwany. Mówiąc, myśli; myśląc, istnieje. Druga osoba jest z wody: Słońce, Księżyc, Merkury, Uran płyną przez znaki uczucia. Dla niej rzeczywistość poprzedza słowa — jest temperaturą, wibracją, atmosferycznym ciśnieniem, które wyczuwa, zanim jeszcze ktokolwiek coś wypowie. Te dwa sposoby bycia w świecie są ze sobą nie tyle niezgodne, co obce w sposób najbardziej wyzywający. Każdy z nich zawiera to, czego drugi nie może łatwo odnaleźć w sobie.

Do tego dołącza jeszcze kontrast modalności. Pierwsza osoba ma dominację kardynalną — pięć planet w znakach, które zaczynają, inicjują, otwierają drzwi. Druga osoba działa w rytmie zmiennym — pięć planet w znakach, które adaptują się, zmieniają kształt, poddają się prądowi. Kardynalne i zmienne tworzą uzupełniający się taniec: jedna strona proponuje kierunek, druga go przekształca, jedna otwiera, druga dopełnia. Ale w cieniu tego tańca kryje się ryzyko: jeśli pierwsza osoba zbyt często inicjuje, a druga zbyt często się dostosowuje, to z biegiem czasu może zaniknąć jakakolwiek równowaga. Kardynalny popęd staje się okupacją, a zmienna elastyczność — rozpuszczeniem własnego środka.